Mijn gebroken rug

Gepubliceerd op 26 augustus 2022 om 16:11

Januari 2009, we wonen in het buitenland en ik fiets na de training van de sportschool terug naar huis. De weg is glad door het ijs en de zon staat laag, omdat het nog vroeg in de ochtend is.
Ik kan mijn fiets goed in balans houden maar uit mijn ooghoek zie ik een Jeep heel hard aan komen rijden. Ik zoek alvast een manier om de Jeep te ontwijken mocht hij dichterbij komen. Remmen gaat niet, want het is glad en uitwijken ook niet, want er staan auto's geparkeerd. De Jeep komt er aan met volle vaart en wanneer de bestuurder me ziet probeert hij te remmen maar hij glijd met volle vaart door recht op mij af. Ik ben machteloos. Hierna is mijn herinnering zwart. Volgens getuigen heeft de Jeep mij keihard geschept en ben ik ter hoogte van een lantaarnpaal de lucht in geslingerd en daarna met een klap op de grond terecht gekomen met mijn fiets bovenop me.

Ik word wakker in het ziekenhuis en ben gevoelloos vanaf mijn middel . . . "ik heb vast verkeerd gelegen" gaat er door mijn hoofd. Ik probeer mijn tenen te bewegen, mijn been op te tillen maar dat lukt niet, ik voel niet eens het laken op mijn huid. De arts komt me halen om een röntgenfoto en MRI te maken. De uitslag komt keihard binnen en ik vang maar enkele zinnen op . . . "verlamd vanaf je middel" en "gebroken rug" en "zenuwen die klem zitten"

Na dat het besef tot me is doorgedrongen dat mijn rug gebroken is met alle gevolgen van dien, ga ik nogmaals met de neuroloog en specialisten in gesprek. Allemaal zeggen ze dat een operatie misschien er voor kan zorgen dat ik weer kan lopen maar dat er ook 95% kans is dat ik nooit meer kan lopen. De operatie is zéér riskant. Ik denk na. Heel hard na. 

Ik besluit om niet te opereren, geen gipscorset te dragen en mijn eigen helende pad te volgen. Iedereen verklaart me voor gek. Ik kom terecht in een MS kliniek waar ik met mijn doorzettingsvermogen en vol vertrouwen in mezelf, kei -en keihard ga trainen. Het is afzien. Het is helemaal niet leuk. Het is meestal zeer frustrerend. Het is gruwelijk pijnlijk. Maar ik besluit om niet op te geven.
Ik mediteer elke dag en pas mijn volledige vegetarische dieet aan en ga 100% plantaardig eten. Die combinatie blijkt mijn redding te zijn.

Mijn rug heeft zich uiteindelijk zelf hersteld, het bot is weer aangegroeid, niet mooi recht maar aangegroeid. Soms zitten er zenuwen klem maar de zenuwen die beschadigd waren herstellen langzaam.
Het gevoel in mijn onderlichaam komt langzaam terug met vaak een terugval. 

Het is nu 13 jaar later en we zijn beland in 2022. Het gevoel in mijn rechterbeen valt nog steeds af en toe weg. Maar het gaat prima met me. Ik geef les in karate en wandel elke dag 10 tot 15km. Verder fitness ik om mijn spieren sterk te houden. Ik eet nog steeds volledig plantaardig trouwens. Het bevalt me prima ! 

 

 


«   »